Cukrzyca

 
Cukrzyca typu 1

Cukrzyca typu 1 ujawnia się zwykle u ludzi młodych lub u dzieci, bardzo rzadko u pacjentów dorosłych. W pewnym stopniu jest to choroba dziedziczna, czyli o podłożu genetycznym. Jednak niektóre czynniki środowiskowe, takie jak wirusy czy substancje chemiczne mogą powodować uszkodzenia organizmu, które prowadzą do cukrzycy.

W tym typie cukrzycy trzustka jest uszkodzona przez proces chorobowy i nie produkuje insuliny. Stężenia glukozy we krwi są wysokie, a mimo to organizm wytwarza ją z białek i tłuszczów. Produktem ubocznym tej przemiany są ciała ketonowe – to one zmieniają zapach moczu i mogą spowodować kwasicę i śpiączkę. Nadmiar glukozy może pojawić się w moczu.

Objawy cukrzycy typu 1 to m.in.: zwiększone pragnienie, częste, obfite oddawanie moczu, senność, powracające zakażenia skóry i jamy ustnej, pogorszenie ostrości widzenia.

W leczeniu cukrzycy typu 1 dostarcza się organizmowi insulinę. Leczenie musi być tak dobrane, by stężenie glukozy było podobne do obserwowanego u osób bez cukrzycy. To właśnie zbyt wysokie jej stężenie we krwi powoduje groźne powikłania.
 

Cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 ujawnia się zwykle po 45. roku życia, jednak coraz częściej obserwuje się zachorowania u młodszych osób.

W tym typie cukrzycy trzustka także ulega uszkodzeniu, ale proces jest dużo wolniejszy, niż w przypadku cukrzycy typu 1. Insulina jest produkowana przez organizm, ale nie jest wydzielana w odpowiednich ilościach, gdy we krwi występuje nadmiar glukozy. Możliwe jest także osłabione działanie insuliny wytwarzanej przez organizm, przez co komórki nie pobierają wystarczającej ilości glukozy z krwi, do czego insulina jest niezbędna.

Wiadomo, że pewne sytuacje czy zdarzenia mogą sprzyjać rozwojowi cukrzycy typu 2. Są to tak zwane czynniki ryzyka cukrzycy typu 2: otyłość, siedzący tryb życia, nieodpowiednia dieta lub nadciśnienie tętnicze. Cukrzyca typu 2 jest również w pewnym stopniu chorobą dziedziczną.

W cukrzycy typu 2 nie dochodzi do całkowitego niedoboru insuliny. Stężenie glukozy we krwi rośnie powoli, a organizm przystosowuje się do tej sytuacji. Dlatego objawy mogą być takie same jak w cukrzycy typu 1, ale mniej nasilone.

Cukrzycę typu 2 można w początkowej fazie leczyć starannie dobraną dietą i dobrze dostosowanym wysiłkiem fizycznym (czyli zmianą stylu życia). Można stosować leki wspomagające działanie trzustki lub poprawiające działanie insuliny. Ten typ cukrzycy wymaga poświęcenia leczeniu wiele uwagi lekarza i pacjenta, ponieważ każda osoba choruje nieco inaczej i wymaga innych sposobów leczenia. Cel jednak, tak samo jak w przypadku cukrzycy typu 1, jest jeden – utrzymywanie stężenia glukozy na prawidłowym poziomie i niedopuszczenie do tego, by nadmiar cukru we krwi uszkadzał naczynia krwionośne.[1]