Cukrzyca typu 2 ujawnia się zwykle w starszym wieku i u osób po 45. roku życia. Jednak coraz częściej obserwuje się zachorowania u znacznie młodszych osób. W tym typie cukrzycy trzustka także ulega uszkodzeniu, ale proces jest dużo wolniejszy, niż w cukrzycy typu 1. Insulina jest produkowana, ale nie jest wydzielana w odpowiednich ilościach wtedy, kiedy we krwi jest nadmiar glukozy. Insulina może także słabiej działać i komórki nie pobierają wystarczającej ilości glukozy. Wiadomo, że pewne sytuacje czy zdarzenia mogą sprzyjać rozwojowi cukrzycy typu 2 (są to tak zwane czynniki ryzyka cukrzycy typu 2). Czynnikami ryzyka między innymi są: otyłość, siedzący tryb życia, nieodpowiednia dieta, nadciśnienie tętnicze. Cukrzyca typu 2 jest również w pewnym stopniu dziedziczna.

W cukrzycy typu 2 nie dochodzi do całkowitego niedoboru insuliny, dlatego też stężenie glukozy we krwi rośnie powoli, a organizm przystosowuje się do coraz większego stężenia cukru. Z tego względu objawy mogą być takie same jak w cukrzycy typu 1, ale mniej nasilone.

Cukrzycę typu 2 można w początkowej fazie leczyć starannie dobraną dietą i dobrze dostosowanym wysiłkiem fizycznym (czyli zmianą stylu życia). Można stosować leki wspomagające działanie trzustki lub poprawiające działanie insuliny. Jest wielu pacjentów, każdy z nich choruje inaczej i wymaga innych rozwiązań (innego leczenia). Cel jednak, tak samo jak w przypadku cukrzycy typu 1, jest jeden – utrzymywanie stężenia glukozy na prawidłowym poziomie i niedopuszczenie do tego, by nadmiar cukru we krwi uszkodził naczynia krwionośne.

DIA/88/09-10/12-11